Miejsca, które warto odwiedzić

Miejsca, które warto odwiedzić

Szczecinek – odległość 23 km i 25 min drogi

Pięknie zagospodarowane bulwary nad jeziorem, przedwojenne, stylowe wille, ciekawy rynek z XIX-wiecznym neogotyckim ratuszem, imponująca Katedra NMP z 78 metrową wieżą, najdłuższy w Europie wyciąg narciarski na jeziorze miejskim, pasaż i galeria handlowa, najbliżej położone kino .

Człuchów – odległość 40 km i 35 min drogi

Zadbane i czyste miasto, którego główną atrakcję stanowią pozostałości po potężnym zamku krzyżackim, niegdyś, co do wielkości drugim po Malborku (a terytorialnie największym). Był on siedzibą komtura i konwentu krzyżackiego. Rezydowali w nim m.in. komtur Ulrich von Jungingen i Konrad von Wallenrode (1377-1382). Do dziś przetrwały mury, wieża i nie odkryte jeszcze do końca podziemia. W XIX wieku zamek został w większości rozebrany na odbudowę miasta po pożarze. Stowarzyszenie Komturii Człuchowskiej skupia pasjonatów epoki rycerskiej. Jest ono głównym organizatorem Człuchowskiego Turnieju Rycerskiego o Miecz Konrada Wallenroda , który odbywa się zawsze w przedostatni weekend sierpnia. Jest to obecnie jedno z największych wydarzeń w regionie. Na turniej zjeżdża się co roku rycerstwo z całej Polski.

Biały Bór – odległość 10 km i 10 min drogi

Ładnie położone nieduże miasto (2.000 mieszkańców) o ciekawej historii. W wyniku przesiedleń w ramach Akcji Wisła w latach 1945-1947 Biały Bór stanowi do dziś prężny ośrodek kultury ukraińskiej. W mieście funkcjonuje Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Tarasa Szewczenki z wykładowym językiem ukraińskim. Architektoniczną atrakcję stanowi niewielka cerkiew obrządku greckokatolickiego p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy zaprojektowana przez prof. Jerzego Nowosielskiego. Biały Bór jest znanym w Polsce centrum jeździectwa. Tutaj w roku 1956 powstał ośrodek – Stado Ogierów, który obecnie pod nazwą Centrum Szkolenia Jeździeckiego nadal znakomicie funkcjonuje. W Centrum organizowane są między innymi Międzynarodowe Zawody WKKW. Jako ciekawostkę, należy wspomnieć, iż to właśnie tutaj Jerzy Hoffman nakręcił znaczną część scen batalistycznych do filmu Pan Wołodyjowski, a Tadeusz Łomnicki spędził tu pół roku przygotowując się do roli „Małego Rycerza”.

Borne Sulinowo – odległość 45 km i 40 min drogi

Tereny po super bazach wojskowych Wehrmachtu i Armii Czerwonej i “najmłodsze” z polskich miast.

W roku 1933 III Rzesza postanowiła wykupić pobliskie tereny i wykorzystać je do celów militarnych. W ciągu kilku lat zbudowano bazę wojskową i Wał Pomorski. Po II wojnie światowej Borne Sulinowo i obszar 18000 hektarów zostały formalnie włączone do Polski pod nazwą “tereny leśne”. Utrzymując militarny charakter miasta Borne Sulinowo, stworzono jedną z najlepiej strzeżonych baz Północnej Grupy Wojsk. Miasto “nie istniało” na żadnych mapach ani atlasach samochodowych. Drogi w pewnym momencie urywały się, a uzbrojeni żołnierze Armii Czerwonej zawracali zdezorientowanych kierowców. Ostatnie wojska radzieckie opuściły miasto 12 października 1993 roku. Oficjalnie status miasta Borne Sulinowo został nadany 30 września 1993 roku.

Co kryją w sobie tajemnicze tereny Bornego Sulinowa i okolic? Czy istniało podziemne miasto? Czy w Bornem Sulinowie była broń atomowa? Czy teren był skażony? Na te i wiele innych pytań do dziś nie ma jednoznacznych odpowiedzi.

Jeziora lobeliowe

Położone w odległości 10 – 30 km, w pięknym pofałdowanym i dziewiczym krajobrazie jeziora lobeliowe, z niezwykle czystą wodą, są siedliskiem unikatowych roślin, ze ściśle chronionymi, zagrożonymi gatunkami: lobelią jeziorną, poryblinem jeziornym, poryblinem kolczastym, brzeżycą jednokwiatową i elismą wodną na czele. Są to rośliny wskaźnikowe jezior lobeliowych, a zarazem tzw. gatunki reliktowe, będące pozostałością flory z minionych epok geologicznych. Wszystkie wymienione gatunki są objęte ścisłą ochroną gatunkową i znalazły się w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin Ginących. Lobelii zawdzięczamy nazwę najcenniejszych jezior w regionie. Delikatna roślina rosnąca w odległości do 2 m od brzegu jeziora, osiąga wysokość do 70 cm. Pod wodą znajdują się rozetki liści, które wiosną wypuszczają pęd kwiatowy ponad powierzchnię wody. W czerwcu i lipcu na łodygach pojawiają się bladoniebieskie kwiaty. Każda roślina ma szansę zakwitnąć tylko raz, po wydaniu nasion – obumiera. Cała roślina jest trująca. W dobrze zachowanych jeziorach lobeliowych gatunek ten porasta pierścieniem brzegi jeziora. Oba gatunki poryblinów są paprotnikami. Poryblin jeziorny rośnie na wodach o głębokości nawet do 4 m. Znacznie rzadszy poryblin kolczasty rośnie do głębokości 0,1–1,8 m, często razem z lobelią i kolejnym gatunkiem – brzeżycą jednokwiatową. Brzeżyca jest rośliną z rodziny babkowatych. Może rosnąć nie tylko w wodzie, ale również na odsłoniętych brzegach. Rzadko zakwita. Jest, wśród roślin wskaźnikowych jezior lobeliowych, gatunkiem o najmniejszych wymaganiach ekologicznych. Oba gatunki poryblinów są paprotnikami. Poryblin jeziorny rośnie na wodach o głębokości nawet do 4 m. Znacznie rzadszy poryblin kolczasty rośnie do głębokości 0,1–1,8 m, często razem z lobelią i kolejnym gatunkiem – brzeżycą jednokwiatową. Brzeżyca jest rośliną z rodziny babkowatych. Może rosnąć nie tylko w wodzie, ale również na odsłoniętych brzegach. Rzadko zakwita. Jest, wśród roślin wskaźnikowych jezior lobeliowych, gatunkiem o najmniejszych wymaganiach ekologicznych. Wszystkie cztery gatunki są wrażliwe na zmianę jakości wody, a tym samym warunków ich życia. W regionie znajdują się trzy skupiska jezior lobeliowych: Jezioro Bobięcińskie – 5 jezior, Bobolickie Jeziora Lobeliowe – 9 jezior oraz Miasteckie Jeziora Lobeliowe – 4 jeziora.

Bunkry i umocnienia Wału Pomorskiego

Nasz dom znajduje się bezpośrednio na północnej części byłej, tzw. Pozycji Pomorskiej (Pommernstellung) – czyli Wału Pomorskiego. W trakcie spacerów po lesie natkniecie się Państwo na dobrze zachowane bunkry różnego przeznaczenia jak również na liczne pozostałości okopów i rowów przeciwpancernych.
Zwiedzanie pozostałości Wału Pomorskiego może być nie lada atrakcją szczególnie dla starszych dzieci i młodzieży. Na miejscu możecie Państwo otrzymać mapę z naniesionymi obiektami. Szczegółowe opisy umocnień Wału i historii walk z 1944/45 roku można znaleźć na stronie Pomorskiego Klubu Eksploracji Umocnień w Miastku